De geschiedenis van Israël

Inleiding
De Joden werden al eeuwenlang vervolgd en uiteengedreven. De Bijbelse verhalen van de onderdrukking van de Israëlieten in Egypte kennen veel mensen wel. De Israëlieten werden gebruikt als slaven, ze moesten onder andere piramides bouwen voor de Egyptenaren. De Israëlieten opgejaagd, verjaagd door de eeuwen heen, die uiteindelijk in 1948 een eigen staat kregen. Een staat waar ze naar ze eeuwenlang naar verlangden, een eigen Joodse staat. Hieronder de geschiedenis van Israël, niet alles is hier beschreven want dat is simpelweg gewoon te veel.

Grieken en Romeinen in Israël

Grieken
Tussen 334 en 331 v.Chr werd het Perzische rijk door Alexander de Grote veroverd, het Perzische rijk was groot en machtig in het Midden - Oosten waar dus ook het huidige Israël ligt. Alexander valt Israël binnen en op verzoek van de Samaritanen die de Joden haten is hij van plan de Tempel te vernietigen.Maar na zijn ontmoeting met Sjimon (de Hoge Priester) besluit Alexander het Land Israël niet te vernietigen maar neemt het land vredelievend op in zijn rijk. Na Alexander zijn dood in 323 v.Chr kwam het huidige Israël onder leiding te staan van de Seleuciden. Het koningkrijk van de Seleuciden werd opgericht na Alexander de Grote zijn dood door Seleucus I Nicator hij was een van de generaals van Alexander de Grote. Onder leiding van koning Antiochus IV word in 168 v.Chr de Tempel geplunderd, de Joden worden massaal vermoord en het Jodendom word verboden. De Joden komen in opstand en heroveren de Tempel in Jeruzalem, na het overlijden van Antiochus lukt het de Joden de Joodse staat onafhankelijk te maken.

Romeinen
Het Romeinse rijk begint op te komen in het Midden - Oosten en het Joodse koningkrijk word veroverd door de Romeinen. Het werd een provincie in het Romeinse rijk onder de naam Iudaea. Tijdens de regeerperiode van Agrippa II kwam er meer weerstand tegen de Romeinse overheersing. Naast de hoge belastingen die de Joden moesten betalen eiste de Romeinen dat er een standbeeld van de Romeinse keizer moest komen in de Heilige Tempel, toen er ook nog eens geld werd gestolen begon was de chaos compleet. De Joodse strijders begonnen Romeinse eenheden aan te vallen en als reactie stuurde keizer Nero generaal Vespasianus op de opstand de kop in te drukken. Toen Nero overleed keerde Vespasianus terug naar Rome om de troon op te eisen. Titus de zoon van Vespasianus valde twee jaar later Jeruzalem binnen, hij verwoeste de stad en de Heilige Tempel. Mensen werden vermoord, anderen werden als slaven verkocht. Niet alleen Jeruzalem was in verzet tegen de Romeinen maar ook andere plaatsen zoals het fort Massada. Hier pleegden de Joodse soldaten zelfmoord omdat ze zich niet wilden overgeven. In het jaar 115 kwamen de gevluchte Joden uit Noord - Afrika en Cyprus in opstand. Dit word de Kitosoorlog genoemt, de opstand word hardhandig neergeslagen door de Romeinen. In het jaar 132 vind de derde opstand plaats deze word de Bar Kokhba genoemd. Keizer Hadrianus wilde Jeruzalem als een Romeinse stad herbouwen met een nieuwe tempel voor de Romeinse god Jupiter.De Joden waren het hier natuurlijk niet mee eens. Onder leiding van Simon Bar Kokbha kwam er een nieuwe opstand en riep de onafhankelijke staat Israel uit. Deze staat bleef tweeëneenhalf jaar bestaan want de Romeinen hadden een enorm troepenmacht gestuurd om het gebied weer onder controle te krijgen. De Joden verloren hun staat in hun laatste opstand. Hadrianus wilde elke verwijzing naar het Jodendom verwijderen, een verbod op de Torah, hij executeerde Joodse intellectuelen. Hij verving de naam Iudaea voor Syrisch Palestina, Jeruzalem werd hernoemd tot Aelia Capitolina en de Joden mochten daar niet meer komen.Babylon werd het centrum van de Joodse cultuur. Als gevolg van de conflicten tussen de Joden en de Romeinen werd het volk verspreid over de hele wereld. Keizer Constatijn hief later de beperkingen op voor de Joden, vanaf toen is er altijd een groep Joden in Jeruzalem blijven wonen.Maar het merendeel van de Joden was verspreid, zij woonden in Afrika, Europa en Azië.

De grote brand van Rome
In de nacht van 19 juli in het jaar 64 woedde er een grote brand in Rome, deze brand sloeg razendsnel om zich heen en verwoestte onder andere de keizerlijke paleizen. Ze kregen deze brand pas na vijf dagen onder controle. De mensen beschuldigden keizer Nero van opzet bij de brand en van laksheid. Nero die in zijn villa in Antium was kwam pas naar Rome toen de omvang van de brand bekend was. Hij organiseerde een hulpactie die hij zelf bekostigd, de daklozen kregen te eten en werden onder gebracht in de paleizen.Later liet hij een nieuw paleis bouwen in een deel waar de brand woedde, een ongeloofelijk groot paleis. De Romeinen kregen argwaan en hierdoor onstonden er geruchten dat Nero zelf de brand had georganiseerd om zo ruimte te maken voor zijn bouwprojecten. Hierop legde Nero de schuld bij de Christenen die in de minderheid waren, Nero vermoordde de Christenen in zijn circus.Ze werden gekleed in dierenhuiden en daarna verscheurd door de wilde honden.Anderen werden gekruisigd en in brand gestoken.Nero zelf woonde deze walgelijke vertoningen bij gekleed in het kostuum van een wagenmenner, staand op een wagen.

Dit verhaal laat zien hoe de gruwelijkheden waren tegen de Joden en de Christenen en hoe de daders schaamteloos toekeken

Een eigen staat
Sinds 1517 had het Ottomaanse rijk Palestina in zijn bezit, precies 400 jaar later word Palestina veroverd door de Geallieerden.In 1922 word het Britse mandaat over Palestina geacepteerd door de volkerenbond.Dan maken we weer een sprong in de geschiedenis want op 29 november 1947 stemt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in met het plan van de UNSCOP-commissie (UNSCOP=United Nations Special Committee On Palestine) voor de opdeling van het gebied Palestina deze word ingedeeld in drie delen : Een Israëlisch, Arabisch en een internationaal bestuurd deel.(Jeruzalem en Bethlehem) Op 14 mei 1948 roept het Joodse Agentschap de staat Israël uit, één dag voordat het Britse mandaat voor Palestina af liep.De Amerikaanse president Truman erkent de staat Israël binnen een half uur, ook andere landen waaronder de Sovjet-Unie erkent Israël. De Joden hadden nu eindelijk hun eigen staat waarna ze zolang verlangden, men noemt dit ook wel het zionisme.

Arabisch-Israëlische Oorlog
Op 15 mei 1948 nadat het Britse mandaat beëindigde vielen er direct soldaten uit vijf Arabische landen Israël aan : Egypte, Jordanië, Irak, Syrië en Libanon.Vrijwilligers uit Soedan en zelfs ex SS- ers uit Duitsland deden hier ook aan mee. Dit is de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948, de Israëlische onafhankelijksoorlog. Het doel van de Arabieren was duidelijk : de vernietiging van de staat Israël. De Israëli's verdedigden zich, ze namen "makkelijke" te houden posities in om zo hun staat te beschermen. Van 11 juni tot 9 juli 1948 vind er een wapenstilstand plaats, de VN kondigt een wapenembargo af voor beide partijen. De Israëli's weten dit te ontduiken en gaat versterkt de nieuwe periode in, hun tegenstanders hebben een tekort aan munitie.Egypte valt op 8 juli aan en schendt hiermee het bestand, een dag voor het einde. Israël slaat toe en veroverd Nazareth, Lydda en Ramla. Opnieuw sluiten beide partijen een nieuwe wapenstilstand af, van 18 juli tot 15 oktober 1948. Israël bezette op dat moment Haifa en Tel Aviv en weet het zo te behouden. Na de wapenstilstand verovert Israël Beersheba en daarmee ok de Negev woestijn het Egyptische leger word terugedrongen in de Gaza-strook.In het noorden word Galilea verovert op de Syriërs en de Arab Liberation Army. In december 1948 rond Israël de gevechten af en krijgt hierdoor aanzienelijk meer grondgebied in handen. Ze bezetten een gedeelte van Zuid-Libanin en Egyptische gebied totdat Groot-Britannië en de Verenigde Staten protesteren.In 1949 komt er een wapenstilstand tussen Israël en de Arabische landen behalve Irak. De Arabische bevolking was massaal gevlucht en werden opgevangen in vluchtelingen kampen met steun van de VN. Op 11 december 1948 word door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bepaald dat de Palestijnen die in vrede met hun buren willen leven het recht hebben om terug te keren naar hun huizen. De Arabische landen wijzen deze resolutie af maar Israël stemt in met de resolutie maar voert deze niet uit. Op 11 mei 1949 verleend de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met een resolutie het lidmaatschap van de VN aan Israël. Israël werd door een groot aantal niet moslim landen erkend.Turkije erkende Israël later in 1949. In 1950 nam het Israëlische parlement de wet op de terugkeer aan, alle Joden waar ook ter wereld konden terug keren naar Israël.

De Suezcrisis
In 1956 breekt de Suezcrissis uit, dit ging over het bezit en de toegang van het Suezkanaal. Het Suezkanaal was een internationaal kanaal maar de president van Egypte Gamal Abdel Nasser nationaliseerde het Suezkanaal.Dit leidde tot een oorlog. Met Israël, Verenigd Koninkrijk en Frankrijk aan dezelfde kant en Egypte aan de andere kant was de oorlog een feit. Er sneuvelden veel Egyptenaren en ook aan de andere kant sneuvelden er soldaten. Dit gebeurde allemaal tijdens de "Koude oorlog" die van 1945 tot 1989 duurde. De Sovjet-Unie steunde Nassar en opmerkelijk genoeg sloot de Verenigde Staten zich hierbij aan. Ondertussen viel de Sovjet-Unie Hongarije binnen, de Verenigde Staten verweet de Russen zonder recht een land binnen te vallen en konden zo ook de inval van de Engelsen en de Fransen niet goedkeuren. De Verenigde Staten dreigde met een financiele maatregelingen tegen de Engelsen en de Fransen, en op 5 november werd een staakt-het-vuren bereikt.Op 21 november trokken de Westerse troepen zich terug. De UNEF (United Nations Emergence Force) werd gelegerd in Egypte om zo de "vrede" te bewaken. Deze vredesmacht fungeerde als buffer tussen de landen totdat er een politieke oplossing kwam. In 1967 wil de Egyptische president Nasser hebben dat de vredesmacht vertrekt.Israël vat dit op als een verkapte oorlogsverklaring.

De Zesdaagse oorlog
Deze oorlog brak uit op 5 juni en duurde tot 10 juni 1967. Israël was nu in oorlog met Egypte, Jordanië en Syrië. Israël behaalde een grote overwinning en veroverde de Gazastrook, het schiereiland Sinaï van Egypte. De Westerlijke Jordaanoever was niet langer meer in Jordaanse handen en ook de Golanhoogten werd veroverd van de Syriërs.Deze gebieden werden gebruikt als bescherming tegen hun land Israël, zo konden ze aanvallen vanuit Egypte, Jordanië en Syrië voorkomen.

Jom Kippoeroorlog
Jom Kippoer ook wel de Grote Verzoendag genoemd. Dit is de belangrijkste feestdag binnen het Jodendom, het was de ene dag in het jaar dat de hogepriester, de allerheilligste plaats in de Tempel van Jeruzalem betrad om de pleiten voor Gods volk. De oorlog begon op deze dag terwijl de Joden de Grote verzoendag vierden. Deze oorlog staat ook bekend als de Oktoberoorlog of de Romadanoorlog. De oorlog begon op 6 oktober 1973 door de Egyptische-Syrische coalitie tegen Israël. Ook andere Arabische landen steunden Egypte en Syrië, Algerije,Irak,Koeweit,Marokko,Libië,Saoedi-Arabië,Soedan en Tunesië waren deze landen en stuurden ook troepen naar het front. Vele andere Arabische landen steunden deze oorlog zowel met mankracht als financieel, de hoeveelheid en betrokkenheid van deze helpende landen is vrjwel nog onbekend. De Israëlische troepen verdedigden zich op de Golanhoogten tegen een meerderheid Syrische troepen, langs het Suezkanaal moesten de Israëlische troepen zich verdedigen tegen de meerderheid Egyptische troepen. De eerste dagen verloor Israël haar grond maar na het mobeliseren van haar troepen vocht Israël terug en daarmee drong het de aanvallers achteruit. Twee weken na het begin van de oorlog kwam de VN veiligheidsraad in actie en voorkwam hiermee een verpletterende nederlaag voor Egypte.

Israëlisch-Libanese Oorlog
In Israël word dit ook wel de Tweede Libanonoorlog genoemd. Op 12 juli 2006 begint deze oorlog, de oorlog gaat tussen Israël en de Libanese Hezbollah beweging. Op woensdag 12 juli valt de Hezbollah beweging een Israëlische grenspost aan, hierbij werden er drie Israëlische soldaten gedood en twee werden er gevangengenomen. Ook vuurde Hezbollag Katjoesja-raketten af op Israëlisch grondgebied. Direct hierop probeerden de Israëlische militairen de gevangengenomen grenswachten te bevrijden, deze poging mislukte en hierbij kwamen vijf Israëlische militairen om het leven. Israël bombadeerde strategische doelen in Libanon, de infrastructuur van dit land werd zwaar beschadigd. Volgends de wereld keurde de VS deze aanvallen goed in kader van de "Oorlog tegen het Terrorosime". Ook de Hezbollah strijders gingen door met aanvallen op Israëlisch grondgebied. Na de oorlog werd er een vredesmacht geinstalleerd in Libanon. Op 29 juni 2008 maakt het Israëlische kabinet bekend dat de twee gevangengenomen militairen op het leven zijn gekomen, op 16 juli werden de 2 lichamen van de Israëlische militairen overgedragen in ruil dat Israël vijf gevangen vrij liet.

Tot slot
Niet alle eeuwenlange informatie staat hier opgeschreven, dit is eigenlijk maar een klein deel. Dit zijn de "bekendere" onderwerpen, de oorlogen en onderdrukkingen die voor veel verwoestingen zorgden. De matariele schade kun je opnieuw opbouwen, de slachtoffers en de persoonlijke schade kun je hier op deze wereld niet helen. De Joden zijn eeuwenlang vervolgd, eeuwenlang opgejaagd zoekend naar hun huis, een plek waar ze in vrede kunnen leven. Een plek die door velen niet gegund werd en nog steeds niet word gegund, de mensen uit Israël geven hun land niet op vooral niet omdat het hun huis is waar ze eeuwenlang op gewacht hebben.